De sneeuw en het ijs zijn inmiddels al weer verdwenen. De schaatsen liggen al weer op zolder. De regen is al weer met bakken naar beneden gekomen en kijkend naar de foto’s bedenk ik me, die kou was zo slecht nog niet! Getooid in warme jassen met sjaals, mutsen en handschoenen trotseerden wij de kou om heerlijk buiten te kunnen zijn. Wat was het mooi. Stan en Colin kregen er geen genoeg van. Zo kwamen die skibroeken weer mooi van pas en kon ik weer eens op mijn snowboots rondstappen. Ideaal ook om over een harde ijzige sneeuwlaag heen te lopen met de slee.

Kijk nog maar even mee:

Niet alleen door naar de foto’s te kijken beleef ik nog plezier aan het ijs, ook mijn nog ietwat pijnlijke rug herinnert mij aan een horizontale aanraking met het ijs… Door al schaatsend de slee te trekken verloor ik even mijn evenwicht.
Verder heeft ook Michel nog wat napret, de nieuwe schaatsen zaten wat strak om zijn scheenbenen en hij heeft nu op 1 been een bult!

Het nieuwe jaar gaat weer verder zoals we deze winter en herfst gewend waren:
Stan heeft voor de verandering weer eens keel- en oorontsteking. Dus sinds gisteren heeft Stan weer een antibiotica kuur. Het innemen van de pilletjes gaat een stuk makkelijker dan het vieze roze drankje dat hij in november had. Ik breek een pilletje doormidden en dan neemt hij het in met 2 hapjes vla! Colin heeft gelukkig geen keel- en oorklachten, waarschijnlijk met dank aan het ontbreken van de amandelen in keel en neus en de buisje in zijn trommelvliezen. Wel blijft Colin het soms benauwd houden en hoest nog steeds erg veel (ik kan me niet herinneren wanneer hij voor het laatst niet hoestte), dus iedere avond nog steeds een pufje Ventolin.

klik op het plaatje voor een filmpje!