Vandaag had ik Stan en Colin mee genomen naar de Avri, een tuincentrum in Dongen. Hier gebeurde het volgende:

Ik ben onderweg naar de kassa, Stan en Colin zaten samen in zo’n auto-winkelwagen, dat past nog net! Colin in autogedeelte, Stan in zitje vooraan. Dat ding stuurt alleen best zwaar. Ben ik bijna bij de kassa, wordt ik ingehaald door een oude vrouw die zich voor onze kar werpt!

Kijkt ze om en zegt:
u rijdt tegen me aan!
Waarop ik zeg:
maar u gaat ineens voor me lopen,
dit ding stuurt zwaar!
Waarop zij weer zegt:
u rijdt tegen me aan, het doet pijn!
Waarop ik weer zeg:
ja, maar u ging ineens voor me lopen
en dit ding stuurt gewoon zwaar,
ik kan er niks aan doen!

Zonder verder nog wat te zeggen gaat deze voordringer verder met haar plantjes op de lopende band zetten. Ik denk laat maar gaan.
Na het afrekenen stond de vrouw nog bij de uitgang een medewerker te commanderen over het inpakken van haar plantjes. Ze heeft ook een hond bij zich zie ik dan pas. De hond verspert ons de weg.

Zegt Colin tegen mij:
mama, jij nu ook tegen hond aanrijden?

Afgelopen woensdag ben ik met Colin bij de KNO-arts geweest. We waren precies op tijd aan de beurt, Colin vond het erg interessant allemaal! De KNO-arts hoorde mijn verhaal aan, bekeek Colin’s oren en keel en zag gelijk wat het probleem was. Hij vond het vreemd dat we hier al zolang mee lopen en niet eerder doorverwezen waren. Hij verbaasde zich over de grootte van de keelamandelen en vond het knap dat Colin nog kan eten! De amandelen waren ook nu weer ontstoken en ik vertelde dat de amandelen er meestal zo uit zien. Dit kan dus ook een belangrijke reden zijn dat Colin meestal onrustig slaapt.

Het gesprek met de KNO-arts verliep prettig, ik had nu wel het gevoel dat er echt naar me geluisterd werd. Verder vond hij het raar dat onze huisarts in eerste instantie het advies gegeven had om de gehoortest bij een gehoorapparatenzaak te laten doen. Daar zijn ze niet in staat om een test bij jonge kinderen af te leggen. De keuze voor een audiologisch centrum was dus goed, maar volgens hem was het beter geweest om eerst naar hem toe te komen.

Besloten werd dat de keel- en neusamandelen verwijderd gaan worden, ook worden er buisjes in beide oren geplaatst en wel op 21 mei aanstaande. Het is trouwens niet echt gebruikelijk dat de keelamandelen weggehaald worden, maar dus wel als ze klachten geven.

Verder waren we veel tijd kwijt op het “opnameplein” voor het invullen van een formulier, gesprekje met de apotheek, de slaapzuster en het plannen van de opname zelf. Op de dag van de opname moeten we al om 7.15 uur in het ziekenhuis zijn, Colin mag dan niks gegeten hebben. Het gaat om een dagopname en we zullen zorgen dat we tegen die tijd veel lekkere ijsjes in huis hebben!

De afspraak bij de KNO-arts is al gemaakt, aanstaande woensdag kunnen we al terecht. Het kostte wel even moeite om een verwijskaart te krijgen bij de huisarts, maar vanmorgen heb ik hem opgehaald. Alleen jammer dat de kopie van de uitslag van de gehoortest niet meer te vinden was. Dus heb ik even naar het audiologisch centrum gebeld, ze zouden een kopie opsturen naar mij en naar de kno-arts.

Vanmiddag hadden Stan en Colin een poppenvoorstelling op school vanwege het 25-jarig bestaan van de school. Het ging over een biggetje, Knorky die zijn broek kwijt was doordat de wind hem wegblies. Zelfs de oma van Knorky waaide weg! Het verhaal speelde zich af voor verschillende dekors waar als in een boek doorheen gebladerd werd.
Ze vonden het wel leuk, maar je merkt toch dat ze nog een beetje te klein zijn om de aandacht er volledig bij te houden, 3 kwartier duurt ook best lang. Zo vond Stan de lampen wel mooi aan het plafond…

Tussendoor kregen ze nog wat te drinken en spekkies. Na afloop kregen ze nog een toeter en een kleurplaat van een varkentje. Van getoeter in huis heb ik trouwens geen last, ze zijn al kapot, hoe kan het ook anders!