Even waren we er vanaf, maar vanavond zag ik weer wat rode plekjes, oftewel nieuwe waterpokken, nu nog zonder blaasjes! Deze keer echter met als ondergrond de rug van Stan! Hoe kan het ook anders! Ik was denk ik zeer verbaasd geweest als Stan het nu niet zou krijgen. Op dit moment kan ik me haast niet voorstellen dat Stan het mogelijk nog erger kan krijgen dan Colin, maar dat zal de komende dagen wel duidelijk worden. Iets minder mag wel in ieder geval.
Colin heeft de pukkels (zoals zij het noemen) bij Stan ook al kunnen bewonderen: “Stan hij heeft ook pukkels” zei Colin met een big smile!
Colin zit trouwens nog helemaal onder de korstjes van de inmiddels allemaal ingedroogde waterpokken. Helaas zit er op zijn voorhoofd een enorme krater, dat zal misschien nog wel even een litteken blijven. Gelukkig vallen zijn haartjes er wat over heen. Zijn billetjes, dit volzaten met ontstoken waterpokken, zijn al aardig genezen.

Na het badderfestijn/waterballet ging Michel zoals gewoonlijk Colin afdrogen, pyama aandoen, op bed leggen en voorlezen. Dat zelfde doe ik dan met Stan. Meestal ben ik veel eerder klaar met Stan, maar vanavond hadden we een afwijkend ritueel. Terwijl Stan op de commode lag zei hij ineens: mama moet effe snel luier omdoen, Stan moet poepie doen! Waarop ik dus zei, nou Stan dan gaat mama nu het potje pakken. Ja, zei Stan, op potje zitten! Na veel opstaan, weer gaan zitten etc. etc. en mijn wellicht wel 30 keer gestelde vraag (wat een geduld kan ook ik soms hebben!) of hij nu wel of niet een poepie moest doen, bleef hij dan eindelijk na veel gedraai en geschuif en al zijn gekwebbel met potje en al zitten. Ik zei op een gegeven moment dat ik wel even niet meer naar hem zou kijken. Maar hij wilde juist wel dat ik naar hem bleef kijken. Ineens rook ik een walm van een versgedraaid hoopje bruine smurrie. En jawel, de eerste keer poepen en plassen op het potje was een feit! Doordat ik zo enthousiast reageerde was hij ook helemaal blij. Aan Michel (wie anders) de eer om het potje te legen en Stan mocht natuurlijk zelf doortrekken.

Dit was even dolle pret, Colin had zelfs zijn complete knuffelbeestenbende mee genomen naar Stan’s bed, dit ging zo voor ongeveer 5 minuten goed. Tijd genoeg om wat foto’s te maken!

Verder zijn we hier nog steeds super alert op naar binnen springende kikkers. Vorige week hadden we er weer 1 binnen, dit keer sprong hij in de woonkamer rond. Samen probeerden we hem te pakken, uiteindelijk sprong hij zelf weer via de deur naar buiten toe. En nadat ik van de week 1 dode (ieeeeeks) kleine kikker vond onder de bank zien we nu ineens overal (spook)kikkers!

Stan heeft de waterpokken (nog) niet! Bij Colin zijn ze inmiddels gelukkig wat aan het vervagen en indrogen. Op zijn handjes en voetjes zitten echter nog steeds een paar nieuwe blaasjes. Sommige korstjes op zijn gezicht zien er niet fraai uit, nu maar hopen dat er geen littekens achterblijven.

Verder zijn ze afgelopen maandag allebei alleen naar school geweest voor de foto’s. De juf vond het beter dat Colin thuis bleef, maar we mochten wel voor de foto’s komen. Als ik slechts 1 kind gehad zou hebben met de waterpokken, zou ik zeker niet naar de fotograaf gegaan zijn. Maar het was de allereerste schoolfoto en ik vond het toch wel leuk om in ieder geval Stan op de foto te hebben. Colin is ook op de foto geweest, dus ik ben benieuwd. Ze staan ook allebei op de groepsfoto, Colin bij één van de juffen op schoot!
Na afloop van de foto’s liep Stan gelijk met de andere kinderen mee naar het klasje. Stan is het laatste half uur daar gebleven en heeft zich prima vermaakt. Colin heb ik even snel mee naar huis genomen om de wasmachine aan te zetten. Colin vindt het altijd geweldig om het knopje in te drukken en onder dat vooruitzicht kon ik hem wel de school uit krijgen. Dus ik moest wel even op en neer rijden (tja, naar school met de auto…), maar Stan kon toch nog even van de glijbaan af!

Samen met Stan ben ik afgelopen zondag even naar het centrum van onze woonplaats geweest. Hier was ter gelegenheid van de opening van de nieuwe markt (deel zoveel geloof ik) het een en ander te doen. Helaas stonden er op de springkussens wel erg veel grote kinderen keihard te springen. Zonder Colin naast zich is onze kleine Stan niet echt een held, dus dat was niet zo’n succes. Hij wilde wel, maar hij werd compleet onder de voet gelopen/gesprongen! Het zakje gratis popcorn ging er in ieder geval met smaak in! De muziek vond hij eerst maar niks, hij moest even wennen aan het geluidsvolume denk ik. Maar later vond hij het wel heel leuk.

Aanstaande maandag komt de schoolfotograaf.
Voor de allereerste keer gaan Stan en Colin op de schoolfoto!
Heel erg leuk, ik was zo enthousiast toen ik het hoorde
afgelopen maandag!

Maar… sinds gisteren heeft Colin de waterpokken!
Ik had dinsdag al een paar vage rode plekjes gezien,
waar ik verder niet echt veel aandacht aan besteed had.
Gisterenavond met in bad doen zag ik ineens dat
er grote blaasjes op staan! Kan niet missen dus,
de waterpokken. Wat een pokkedingen zeg!

Waarom kon dat nou niet een week later?
Heb ik straks dus een klein krentenbolleke op de
foto staan.
Of zou de schoolfotograaf heel misschien wat
weg kunnen poetsen met Photoshop of zo?

Het is heel waarschijnlijk dat Stan het natuurlijk ook
krijgt, bij hem zag ik ook al wat vage rode plekjes,
maar hopelijk komen bij hem de blaasjes pas op zijn
vroegst maandagmorgen na 11.30 uur.