Hier zijn ze dan eindelijk:

Gisterenavond zei Stan het bijna goed
stleepjescode!
Het is ook moeilijk hoor zo’n “r” uitspleken!

Het gaat weer kouder worden volgens de voorspellingen, dus fijn dat de nieuwe verwarmingen zijn aangesloten…
Nee, nee, nee! Dit klopt niet wat ik schrijf, de nieuwe verwarmingen zijn nog niet aangesloten. Beetje jammer hoor. Het gaat langzamer dan gepland. De planning was namelijk dat het in het oude jaar nog aangesloten zou zijn. Tikkie overschat dus!
Maar goed, met de hulpradiatoren redden wij ons dus wel. De nieuwe hangen gewoon op voor de sier.
Net zoals Stan en Colin hun oren voor de sier hebben, want luisteren gaat niet al te best op dit moment. En wat ook niet al te best gaat is het avondeten. Koekjes, spekkies en snoepies eten ze liever. Gelukkig eten ze meestal wel aardig hun boterhammen en toetjes op, dus ze krijgen wel voldoende binnen. Maar iedere avond zit ik op mijn knieën de restanten eten van de vloer af te schrapen. Mama poetsen, klinkt het dan vaak in koor.

Van de week had ik nog een spannend incident met een contactlens. Michel bracht zoals gewoonlijk Colin naar bed en ik dus Stan. Stan wil altijd van alles aanwijzen voor hij zijn bed induikt! Nadat we bijna zover waren dat ik hem in zijn bed kon laten ploffen, prikte hij met zijn vinger in mijn oog… ik voelde gelijk dat mijn lens weg was en niet in mijn oog verschoven. Als bevroren bleef ik op dezelfde plek staan, zodat ik er niet boven op kon gaan staan. Ik keek naar beneden, naar de rand van Stan’s bedje, naar mijn kleding, naar Stan. Toen ik de lens zo snel niet zag, begon ik om hulp van Michel te roepen. Pas toen Stan mee ging roepen: MICHEL, kwam deze eindelijk aan! Hij dacht eerst dat de lens misschien nog in mijn oog zat, maar ik wist zeker dat dat niet het geval was! Ik had Stan inmiddels op de commode gezet. Die keek wat beduusd, zich van geen kwaad bewust, om zich heen. Ik keek snel in de badkamer in de spiegel of de lens niet toevallig toch in mijn oog zat, maar dit was helaas niet het geval. Na enig speurwerk vond Michel de lens gelukkig terug. Deze lag echter op een wel heel ongelukkige plek: in het randje tussen het laminaat en de muur. Dit kon natuurlijk alleen maar doordat de plinten nog ontbreken (in het hele huis trouwens)! Anders had ik waarschijnlijk zelf de lens teruggevonden. Met behulp van twee wattenstaafjes heeft Michel de lens er tussen uit gehengeld. Gelukkig was ‘ie onbeschadigd en kon ik hem de volgende dag gewoon weer inzetten.

Raadvraagje:
Als Stan zegt: spleetjesbomen, wat bedoelt hij hier dan mee?

Vanmiddag gingen we even snel naar de stad om opnieuw de voetjes van Stan en Colin op te laten meten. Stan ging als eerste, die liet braaf zijn voetjes opmeten. Colin had er geen zin in. Hij leek ineens heel bang. Nadat de verkoopster een speelgoedauto had opgemeten en wij nog maar een spekkie te voorschijn haalden, lukte het toch om Colin’s voetjes op te laten meten.
De schoentjes van Stan passen nog, maar van Colin waren ze dus ineens te klein. Bij de vorige meting in december had Colin nog 5 milimeter over, nu had hij 2 te kort! Dat betekent dat zijn voeten in amper een maand tijd meer dan een halve centimeter gegroeid zijn! Dus Colin kreeg vanmiddag nieuwe schoenen, maar Stan nog niet (sorry Stan)!

Dit zijn ze geworden, stoer he?

Het passen van de schoentjes vond Colin wel interessant. Het leverde natuurlijk weer wel een probleem op om hem in de winkel er een stukje op te laten lopen! Ook de ballonnen die ze kregen hielpen daar niet bij. Hij vertikte het gewoon. Op een gegeven moment liep hij wel mee naar de kassa. Na het betalen hebben we de schoentjes gelijk maar aangelaten. Maar ook buiten wilde hij er niet op lopen. Dus heeft Michel hem gedragen naar de auto. En ik droeg Stan, want toen Stan zag dat Colin door papa gedragen werd, wilde hij uiteraard ook niet meer verder lopen.

Thuis aangekomen heeft Colin nog even op zijn nieuwe schoenen rondgelopen, maar af en toe keek hij naar beneden en begon een beetje te zeuren. Ik ging nog wel even twijfelen: zouden ze soms helemaal niet lekker zitten? Toen we gingen eten heb ik tot 4 x toe geprobeerd ze uit te doen, maar toen wilde hij ze niet meer uitdoen. Hoezo eigen willetje? Het zal best even wennen zijn, want de schoenen zijn iets hoger.

Het eerste dierentuin bezoekje van dit jaar zit er alweer op, want op 1 januari zijn we gratis naar de dierentuin geweest, in Amersfoort dit keer. Via de website www.gratisnaardedierentuin.nl had ik kaartjes besteld. Dit kan waarschijnlijk elk jaar op 1 januari (soort reclame stunt van RVS Verzekeringen), dus misschien is het een idee om deze website even in je favorieten op te slaan! De dierentuin is niet zo groot, maar ideaal om te bezoeken met kleine kinderen dus. Tussen de verblijven van de dieren staan veel leuke bouwwerkjes. Een aanrader dus!

Het weer viel erg mee die dag, onderweg hebben we wat regen gehad maar het was droog toen we er waren. Rond 14.30 waren we daar en rond 16.45 uur ging onze reis verder richting de Flevopolder waar mijn ouders wonen. We rijden daar altijd via Amersfoort naar toe, dus het lag helemaal goed op de route. We waren pas rond 21.30 uur thuis, Stan en Colin hebben bijna de hele terugreis liggen slapen.