Wat me vandaag toch weer gezegd werd, nou nou nou!!! Sta ik bij de bakker, duikt er een vrouw in de wandelwagen: oh, ik ben er zelf ook één van een tweeling, ik zie mezelf nu liggen hoor! Oh is dat zo? Waarop ik haar zei: ik ben er zelf ook één van een tweeling! Oh ja? Ja, echt waar! De vrouw hangt weer in de wagen: een jongen en een meisje zeker? Ik weer: nee het zijn 2 jongens. Welke moeder zou haar babydochter nou toch een legergroen pilotenjack aantrekken, ik niet in ieder geval!
Zegt haar man opeens tegen mij: zo zie je maar, het kwaad wordt vanzelf gestraft…….
En daar moest ik het mee doen! Ik ben er nu nog over aan het nadenken, misschien dat mijn moeder hier nog wat op te zeggen heeft! Of mijn tweelingbroer?

Gisteren zijn we naar de kinderarts in Breda geweest, hij was erg tevreden over ze. Colin was erg druk en greep met handen en voeten het papier dat op de onderzoeksbank lag, ik heb hem op gegeven moment maar even opgepakt, want hij wilde gaan omrollen met papier en al! Waarschijnlijk hoeven we nog maar 1 keer terug te komen en dat is als ze 1 jaar zijn. Het was ook de laatste keer dat we bloed hebben moeten laten prikken bij ze en daar waren ze het uiteraard helemaal niet mee eens. Dat is heel begrijpelijk natuurlijk, ze gingen echt verschrikkelijk te keer allebei! Stan had nog net geen zuurstof nodig, want zoals hij te keer kan gaan, hij krijgt dan haast geen lucht meer. Van alles wat ze tot nu toe meegemaakt hebben vond ik dit altijd echt het allergemeenste wat ze kunnen doen bij zulke kleine baby’s, vooral het knijpen als er niet genoeg uitkwam. Bijna niet te geloven dat Colin een keer tijdens het bloedprikken (inclusief langdurig knijpen in zijn hieltje) gewoon doorsliep. Wat dat betreft hebben ze nu echt alles in de gaten hoor, Colin was als eerste geweest, daarna was Stan aan de beurt. Die begon al voor het prikken met huilen, hij voelde het gewoon aan dat er iets naars ging gebeuren. Na het bezoek aan de kinderarts sliepen ze allebei nog voor we bij de auto waren! Volgende week woensdag de controle in het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam (afspraak voor hun gecorrigeerde leeftijd van 6 maanden), daarna hebben we het voorlopig weer even gehad met de ziekenhuisbezoekjes. Gelukkig wordt dat wel steeds minder.

Sinds gisteren hebben we een nieuwe cv-combiketel, wat een verschil zeg. De oude ketel was haast antiek, bouwjaar 1985 en de losse badgeiser een bron van ergernis door het telkens uitgaan. We hebben nu zelfs in de keuken warm water en dus hebben we de waterkoker niet meer nodig als we moeten afwassen (nee, we hebben geen vaatwasser helaas)! Doordat ik er inmiddels aan gewend was dat het heel lang duurde voordat er eindelijk warm water uit de kraan kwam in de keuken heb ik uiteraard al een paar keer mijn handen bijna verbrand, slim hé!

Vandaag zijn we weer bij het consultatiebureau geweest. Alles was prima in orde, ook de ontwikkeling van de motoriek gaat goed. Van de fysiotherapeut die Stan en Colin regelmatig bij ons thuis bezoekt wisten we dit ook al natuurlijk! Stan is inmiddels 65 cm lang en Colin 68,5 cm. Maatje 68 past nog wel, maar sommige truitjes worden vooral bij Colin toch al een beetje aan de korte kant. De lengtegroei gaat dus goed. Qua gewicht zijn ze nog steeds niet overdreven zwaar, dus nog steeds lichtgewichten! Doordat Stan iets kleiner is klopt bij hem de verhouding lengte/gewicht beter. Colin is voor zijn lengte echt aan de lichte kant, een lang dun mannetje dus! Qua ontwikkeling van de motoriek kan dit een voordeel zijn, want zo kunnen ze zich wel makkelijker omdraaien. Colin heeft vandaag weer een mijlpaal bereikt, hij had zich zelf op zijn buik gerold, knap hé? Van buik terug naar rug lukte bij allebei al, maar ze proberen alle twee al de hele week zelf op hun buik te rollen. Bij Colin is dit vandaag gelukt, van rug naar buik en gelijk via zijn andere zij weer op zijn rug (helemaal doorgedraaid dus), ik ben heel erg trots. Stan zal dit goede voorbeeld snel volgen verwacht ik, want die maakt al precies dezelfde bewegingen. Ook liggen ze steeds meer naar elkaar (of om elkaar) te lachen, een heel grappig gezicht is dit.